رز فیشرRose Fischer  که خاطرات جنگ جهانی اول و دوم را خوب به خاطر دارد، اکنون در حال فراگیری زبان فارسی است. او به زبان فارسی عشق می ورزد و علاقه شدیدی به ایران دارد.

او که یک زن سوئیسی است، به سه زبان آلمانی، فرانسوی و انگلیسی کاملاً مسلط است و اکنون فارسی به عنوان زبان چهارم اوست. او با گذشت یک قرن از زندگانی اش،  حافظه شگفتی دارد.

رز از جنگ حهانی اول می گوید : " درست یادم هست که روزی که جنگ شد، جارچی آمد و فریاد می زد. و ما حدود ده تا دوازده بچه بودیم و نمی فهمیدیم او چه می گوید. ما از فریاد زدنهای او خوشمان آمده بود و دنبالش راه افتادیم و هی دست می زدیم و شادی می کردیم. در همین وقت مادرم با چشمی گریان آمد و مرا از بین بچه ها قاپید و دوان دوان به خانه برد. او به من توضیح داد که جنگ شده است و پدرت باید به جبهه برود و با دشمن بجتگد". من خیلی ترسیدم و گریستم و این خاطره را هرگز فراموش نمی کنم.

او از جنگ جهانی دوم نیز خاطرات بسیارس دارد. او می گوید : " در جنگ جهانی دوم ما آلمانی ها همه جا را اشغال کرده بودند. هنگامی که جنگ شروع شد من در پاریس بودم و دخترم در سوئیس بود. نمی توانستم دور از دخترم باشم و از طرف دیگر نمی دانستم که جنگ کی تمام می شود. پس تصمیم گرفتم با وجودی که فرانسه تحت اشغال نیروهای آلمانی بود، هر طور شده خودم را به آن سوی مرز برسانم. شب هنگام حرکت کردم و گاه مسیرهای زیادی را به صورت سینه خیز رفتم، اما بلاخره موفق شدم به سوئیس برسم. و دخترم را یک هفته بعد از همان طریق به پاریس بیاورم. شوهرم در پاریس بود و از من پرسید چرا دوباره برگشتی ؟ صبر می کردی تا جنگ تمام شود! من گفتم اگر قرار است بمیریم بهتر است با هم بمیریم. آن روزها در پاریس من مجبور بودم با دخترم درگوشی آلمانی حرف بزنم چون او فرانسوی نمی دانست. و از طرفی فرانسوی ها ما را سرزنش می کردند چون می گفتند او به زبان دشمن ما حرف می زند...یک زندگی سخت داشتیم که گاهی خنده دار بود.

از او می پرسم حالا بعد از 100 سال چرا به فکر آموختن زبان فارسی افتادی؟

او در پاسخ می گوید : من ترجمه شعرهای خیام، مولانا، حافظ و سایر شاعران ایرانی را زیاد خوانده ام و آنها را دوست دارم. واقعاً من عاشق شاعران ایرانی و ادبیات ایرانی هستم. من در باره  ابن سینا و رازی و سایر دانشمندان معروف ایرانی بسیار مطالعه کرده ام و الان به جرأت می توانم بگویم که که اساس علم و تکنولوژی امروز دنیا مدیون دانشمندان بزرگ ایرانی است. جهان به عالمان ایرانی مدیون است.

سوال :  امروز چی؟

ـ امروزه نیز شنیده ام که ایرانی ها به تکنولوژی و علوم پیشرفته ای دست یافته اند. البته اگر خوب مطالعه کرده باشید همین الان بهترین دانشمندان و حتی پزشکان و جراحان اروپا و آمریکا ایرانی هستند. نمی دانم چرا این دانشمندان در ایران و در میان خود ایرانی ها نیستند ولی به هر حال ایران کشور بزرگی است که قابل مقایسه با کشورهای همسایه خودش نیست. من قبلاً  ایران را کشور شعر و زبان می دانستم اما حالا علم و تکنولوژی هم به آن اشافه شده است.

سوال : علم و تکنولوژی قبل از اروپاییان در دست ایرانیان بود. حتی بعضی ها عقیده دارند که اروپاییان علم را از ایران گرفتند. درست است.

ـ هم درست است و هم درست نیست. چون درست است که ایران دانشمندان بزرگی داشته است که به تمام جهان خدمت کرده اند. از جمله ابن سینا، رازی، خوارزمی و غیره،  اما امروزه اروپا نیز به علم و تکنولوژی خوبی مجهز است. فضا نوردان خوبی دارد. در پزشکی پیشرفت خوبی داشته است. در علوم نظامی خیلی پیشرفت کرده است.

سوال : همان علوم نظامی و ساخت سلاح و مهمات که منجرب به کشتن انسانها می شود؟

ـ متأ سفانه بله.

سوال : شما در باره جنگ امروز لبنان و اسرائیل چه نظری دارید؟

ـ جنگ همیشه ویرانگر است و در هر جای دنیا که باشد محکوم است. من یادم می آید در دو جنگ بزرگ چه بسیار مردانی که کشته شدند، چه بسیار کودکانی که پدر و مادر خود را از دست دادند. و چه بسیار زنانی که بدون شوهر ماندند...چقدر خرابی و نابودی و کشت و کشتار...امروز در عراق و لبنان نیز همین امر اتفاق می افتد. ما انسانها باید فقط به صلح بیندیشیم. جنگ ویرانگر است. من یادم می آید در دوران جنگ جهانی دوم در همسایگی ما در منطقه Drancy در حومه پاریس پر بود از یهودی ها که بعداً از آنجا رفتند.

سوال : به کجا رفتند و اصلاً از کجا آمده بودند؟

ـ نمی دانم به کجا رفتند ولی آلمانی ها بودند که آنها را به این منطقه آوردند. همه مردم اهل درانسی می دانند. شاید رفتند به اسراییل یا به یک نقطه دیگر از جهان.

سوال : امیدوارم که در یادگیری زبان فارسی و کلاً در زندگی دانشجویی ات موفق باشید.

ـ  بله (می خندد)  یک دانشجوی 100 ساله.